In augustus begeleidde ik mijn eerste geboorte. En dat was al meteen een hele speciale! Niet alleen was het mijn eerste begeleiding, het was mama's eerste kindje én het was mijn collega die beviel. Met een dosis gezonde zenuwen begon ik aan deze eerste begeleiding.


Mijn collega is fan vanaf het eerste uur. Toen zij hoorde dat ik naast de opleiding vroedvrouw ook nog eens doulabegeleidingen ging doen, vroeg ze me meteen om haar geboorte mee voor te bereiden. De reden? Ze dacht dat papa misschien niet volledig in zijn comfortzone zou zitten tijdens de arbeid (maar hey, wie wel? 😉 ). We spraken enkele keren af, zo konden we elkaar op een andere manier leren kennen, leerde ik wat mama graag ter ondersteuning zou hebben, bespraken we het geboorteplan. Na de gesprekken begon voor ons beiden de wachttijd: voor mama wachten op haar kindje, voor mij wachten op mijn eerste oproep.

Midden in de nacht kreeg ik een berichtje "Het zet echt door, wij gaan naar het ziekenhuis". Zoals afgesproken kwam ik meteen naar het ziekenhuis. Mama wiegde en bewoog op het ritme van haar contracties, tussendoor was er nog tijd om even de zinnen te verzetten. Naarmate de arbeid vorderde, werd het intenser. Ik probeerde te ondersteunen met zachte aanraking en hip squeezes, de geboortekammen waren niet meer voldoende en werden aan de kant gelegd. Na enkele uren werd het nog intenser en wilde mama graag de TENS proberen. Dit leek haar toch wat verlichting te geven. De contracties gingen voorbij tot plots wat water op de grond plensde. Doordat de contracties nog heviger werden, wilde mama graag epidurale verdoving. De vroedvrouw werd erbij gevraagd en er werd even overlegd. Wat ze niet vertelde, maar ik wel dacht, was dat mama vanaf nu snel vooruit zou gaan. En ze had gelijk, op een klein uurtje ging de ontsluiting pijlsnel. Mama vond een houding die ze comfortabel vond en kon zo gaan persen, waarbij papa en ik elks een been ondersteunden. Na slechts 25min persen, volgde er een prachtige baby. Mijn eerste doula-baby, eentje om nooit te vergeten.


Tijdens deze begeleiding leerde ik zoveel: ik leerde nieuwe dingen bij en vergrootte mijn kennis, maar ik leerde vooral ook veel over mezelf. Waar ik eerst dacht dat ik als doula bijna zou gaan roepen wat mama in haar geboorteplan had staan, waar ik dacht dat ik continu zou staan masseren en houdingen zou ondersteunen, was dit bij deze begeleiding helemaal niet het geval. Ik voelde me teleurgesteld, niet goed genoeg. Was ik dit geld wel waard? Ik schreef verschillende reflecties tijdens deze begeleiding en dacht uiteindelijk dat ik het helemaal anders zou aanpakken. Maar ik leerde vooral dat ik me goed kan aanpassen aan de ouders. Niet iedereen wil graag een doula die veel dingen voorstelt, niet iedereen wil een doula die actief deelneemt. Soms verlangen mensen eerder naar een aanwezigheid, naar een stille motivator, naar iemand die niet oordeelt, maar moed inspreekt. Zo kreeg ik van mijn mentor de quote "dou-la vs be-la". En dit was helemaal wat ik had gedaan. Ik wás daar. Ik ondersteunde zowel mama als papa zonder in de spotlight te staan.

Ik schrijf dit verhaal niet zodat jij een fijn geboorteverhaal kan lezen. Ik schrijf dit verhaal zodat jij kunt zien dat een doula is wat jij verwacht. Door samen te bespreken hoe de ondersteuning moet verlopen, of door aan te geven dat je geen aanrakingen wil, leer ik je kennen. Wil jij graag dat ik het voortouw neem? Vertel het me! Wil je liever dat ik je moed inspreek in moeilijke momenten? Zeg het me maar! Doula's werken geen lijstje af: rugmassage: check, houding veranderen: check, affirmaties opzeggen: check! Nee, we doen wat jij wil dat we doen. En ja, elke doula werkt een beetje anders, dus zoek er zeker eentje die echt bij jouw past. Maar mijn boodschap voor jou is: een doula past zich aan aan wat jij graag hebt. Jij, als krachtige godin, staat centraal tijdens dit moment, al de rest is schaduw.