In mei begon ik mijn opleiding als doula, maar daarvoor was ik al in opleiding tot vroedvrouw. Een pad dat ik nog maar kort bewandel, maar me al zoveel heeft geleerd. En dan bedoel ik niet enkel 'hoe verloopt een arbeid' of 'hoe check ik ontsluiting', maar wel 'hoe wil ik als vrouw naast andere vrouwen staan?'. Wandel even met me mee...


Enkele jaren geleden (toen ik nog werkzaam was op de spoedgevallen van AZ Turnhout), kregen alle mug-verpleegkundigen de vraag om deel te nemen aan een bijscholing 'Acute verloskunde'. Een bijscholing die draaide rond hoe te handelen in acute situaties zoals schouderdistocie, postpartumbloeding en navelstrengprolaps.
Ik hoorde tijdens deze bijscholing de docenten zo vol passie spreken over hun vak, zo vol liefde over de materie én voor de vrouwen. Ik kon het niet loslaten. Ik bestudeerde de gegeven cursus diepgaand en zocht alles op wat er maar mee te maken had. En toen een andere collega de stap zette om vroedkunde te gaan studeren, was ik jaloers. Ik liet het rusten, maar na een moeilijke periode besefte ik dat ik toch een ander pad uit wilde gaan dan spoedgevallen. Ik schreef me een beetje onbezonnen in voor de opleiding, met het idee 'alles valt wel in z'n plooi'.

Nu ben ik halverwege de opleiding en leer ik vanalle interessante dingen. Maar een belangrijk ding bleef knagen, ik bleef een beetje op mijn honger zitten als het ging over zorg voor vrouwen, voor mama's in wording, ondersteuning bij matrescentie (*). Ik ondersteunde vanuit mijn rol als verpleegkundige al enkele geboortes (zonder dat ik het wist, begeleidde ik als doula deze mama's). Ik vertelde ze tijdens de arbeid wat er kon gebeuren, wat verloskundigen deden, informeerde en stelde gerust. Ik voelde dat ik al heel wat kennis, ervaring en tools had om vrouwen in deze prachtige periode van transitie (en onzekerheid) te begeleiden. Maar ik twijfelde om de opleiding te doen, zou het wel nut hebben om als vroedvrouw deze opleiding te doen, welke meerwaarde zou de opleiding tot doula hebben in mijn takenpakket als vroedvrouw? Wel, ik kan je zeggen: elke verloskundige zou ook een doula-opleiding moeten doen!

Een doula is zoveel meer dan wat velen denken. Toen ik de doula's die de opleiding verzorgden hoorde vertellen over hun werk, over hun ondersteuning samen met vroedvrouwen, veranderde heel mijn beeld van een doula. Ze zijn misschien niet medisch geschoold, maar verdorie wat weten ze veel! Ze kijken op een andere manier naar een barende vrouw. Ze houden zich niet bezig met cijfers of monitors, maar met lichaamstaal en dat zegt zeker evenveel. Ik leerde om vrouwen te lezen, om hen te ondersteunen op hún manier en niet zoals ik het leer als vroedvrouw (daar leer ik eerder hoe een vrouw in een systeem moet passen).

Mijn opleiding geeft me straks het diploma dat ik nodig heb om zelfstandig vrouwen te helpen bevallen, maar de opleiding tot doula geeft me al de rest. Het geeft me houvast in dethuissetting, anticiperen zonder medische toestellen in de buurt, vertrouwen op mezelf en de barende vrouw.
Daarnaast vind ik wetenschappelijke onderbouwing heel belangrijk. Ik hou ervan om op te zoeken wat nu echt werkt, wat echt onderzocht is, zonder blindelings richtlijnen te volgen. Ik ben kritisch en dat zorgt ervoor dat ik misschien soms wat rebels overkom. Zo ben ik bijvoorbeeld echte voorstander van vaginale stuitbevallingen (moest je het nog niet weten ;-)). En dit allemaal dankzij een van de doula's van in de opleiding. Waar anderen experts zijn in begeleiden van borstvoeding, ben ik expert in begeleiden bij stuitligging, en daar ben ik trots op!

Binnenkort volgt er terug een opleidingsweekend vol met nieuwe tools voor in mijn doulatas. Ik kijk er alvast naar uit om me weer onder te dompelen in een weekend vol samenzijn, verbinden, delen en nieuwe kennis opdoen. En zo wordt mijn begeleiding telkens meer 'van ons'.

* matrescentie: het proces, vergelijkbaar met adolescentie, waarin een vrouw moeder wordt