Vroeger vond ik mugrijden cool. Het was heftig, snel, levensreddend — en ik voelde me nuttig. Maar als mensen met huis-tuin-en-keukenklachten kwamen, had ik er weinig geduld mee. “Als ge niet bijna dood zijt, kan ik u niet helpen,” grapte ik dan.

Vandaag zou ik willen dat ik elke zwangere vrouw kon zeggen: “Ik ben doula en vroedvrouw. Ik ben er voor u.”


Toen ik mijn opleiding verpleegkunde deed, wist ik het zeker: "Ik ben gemaakt voor dat spannende, het levensreddende". Ik volgde meteen daarna dus ook de bachelor-na-bachelor 'Spoed en intensieve zorgen', met het oog om op intensieve zorgen te gaan werken. De verpleging daar helpt mensen op hun meest kritieke moment. Ik noemde het vaak 'het vagevuur', omdat daar vaak werd beslist over leven en dood. Maar toen ik solliciteerde werd aan mij gevraagd of ik op spoed wilde beginnen. "Euh, ja"...

Daar werd iets in mijn geprikkeld. Die ziekenwagen, die MUG... De adrenaline van levens redden buiten het ziekenhuis! Ik reed 7j met de MUG, naar honderden interventies, deed tientallen reanimaties, zag veel leed. En dit werk maakte mij heel hard. Té hard. Het werd me allemaal wat te veel en toen sloeg corona keihard in, gevolg: veel werken, hoge werkdruk, en vooral: geen sociaal netwerk om op terug te vallen met een pasgeboren baby. Ik kreeg een burn-out.

De burn-out samen met een opleiding acute verloskunde deden iets met mij. Ik werd verliefd op de geboortezorg. Ik schreef me in voor de opleiding vroedvrouw en startte met veel goesting aan de opleiding. Gaandeweg brak mijn harde schaal open. Ik herontdekte mezelf en mijn liefde voor zachtheid. Ik zorg heel graag, voor mijn kinderen, voor mensen. Ik wil graag dat mensen zich gehoord en begrepen voelen.

Mijn missie is nu om er te zijn voor vrouwen op een moment waarop ze heel kwetsbaar zijn. Het moment waarop ze een kind verwachten. Het moment waarop hun leven verandert. Een geboorte is zoiets magisch! Het raakt me telkens weer.


Het is niet minder spannend of minder belangrijk. Het is anders. Zachtaardiger, echter, dieper. Ik red misschien geen levens meer met toeters en bellen, maar ik mag nu vrouwen begeleiden terwijl ze er eentje op de wereld zetten. En dat is minstens even krachtig.